Zjawisko, w którym światło padające na granicę ośrodków nie przechodzi do drugiego ośrodka (nie załamuje się), lecz w całości odbija się z powrotem do pierwszego.
Światło musi biec z ośrodka o większej gęstości optycznej do rzadszego (np. ze szkła do powietrza). Kąt padania musi być większy od tzw. kąta granicznego.
To taki specyficzny kąt padania, dla którego kąt załamania wynosi dokładnie (światło ślizga się po powierzchni). Każdy kąt większy od niego powoduje już całkowite odbicie.